Ook je eigen batterij verdient aandacht
Weten waar je energie van krijgt. Wat je oplaadt als de dagen vol zijn, de agenda overloopt en de wereld om je heen om aandacht blijft vragen.
Op het eerste gezicht lijkt dit misschien een onderwerp dat weinig te maken heeft met de projecten waar we ons bij Met Open Vizier dagelijks voor inzetten. Toch geloof ik dat ze onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn. Want hoe kun je je langdurig inzetten voor een duurzame missie als je eigen bron langzaam opdroogt?
De thema's waar wij aan werken – klimaat, energie, biodiversiteit, leefomgeving – zijn belangrijk. Maar eerlijk gezegd kunnen ze soms ook zwaar voelen. We worden dagelijks geconfronteerd met uitdagingen die groot zijn en niet altijd eenvoudig op te lossen. Juist wanneer je gevoelig bent voor onrecht, verlies of de gevolgen van keuzes die vandaag worden gemaakt, kan betrokkenheid een bron van inspiratie zijn én van vermoeidheid.
...soms heb je juist behoefte aan iets anders dan nog een oproep om in actie te komen
Misschien herken je het wel. Je wilt bijdragen, verantwoordelijkheid nemen en verschil maken. Maar soms is het nieuws teveel. Soms voelt de hoeveelheid informatie verlammend. En soms heb je juist behoefte aan iets anders dan nóg een oproep om in actie te komen.
Persoonlijk merk ik dat ik het beste reageer op een positieve, zachte boodschap. Niet omdat de werkelijkheid verzacht moet worden, maar omdat ik geloof dat mensen meer in beweging komen vanuit hoop dan vanuit angst. Tegelijkertijd wil ik de ongemakkelijke waarheid ook niet uit de weg gaan. Het is zoeken naar een balans. Tussen voelen en handelen. Tussen betrokken blijven en jezelf beschermen.
Wat wel helpt?
Een yogales. Een wandeling, liefst meerdere keren per week. Samen met mijn man een avond zonder schermen. Een museum bezoeken. Een dagje naar zee met het gezin. Tekenen. Een vriendin opzoeken. Ruimte maken in de agenda. Minder vergaderen. De tuin in, samen met de kinderen. Tijd nemen om een goede maaltijd te bereiden en samen aan tafel te zitten. Een sauna. Een spelletje spelen met het gezin. Samen herinneringen maken in plaats van alleen plannen. Of gewoon een open en eerlijk gesprek met iemand die echt luistert.
Het zijn geen wereldschokkende oplossingen. Maar misschien is dat juist het punt.
Duurzaamheid gaat vaak over systemen, gebouwen, energie en grondstoffen. Maar uiteindelijk begint verandering bij mensen. Bij mensen die voldoende ruimte ervaren om na te denken, te voelen, te herstellen en opnieuw in beweging te komen.
Misschien mogen we duurzame inzetbaarheid daarom wat breder bekijken. Niet alleen als begrip binnen organisaties, maar ook als persoonlijke verantwoordelijkheid. Zorgen voor de wereld om ons heen begint immers ook met zorgen voor de mens die daarin elke dag zijn of haar bijdrage probeert te leveren.
In een tijd waarin we voortdurend bereikbaar zijn, waarin nieuws ons dag en nacht bereikt en waarin schermen een groot deel van onze aandacht opeisen, wordt het misschien wel steeds belangrijker om bewust stil te staan bij wat energie kost en wat energie geeft.Voor mij werkt het in ieder geval niet om 's avonds nog eindeloos te scrollen, snel tussendoor iets te eten of gedachteloos een serie aan te zetten die me uiteindelijk weinig brengt.
Dus bij deze een vraag die ik mezelf regelmatig stel, en die ik graag aan jou doorgeef: